7 Αυγούστου 2017, 11:23

Τα τζιτζίκια της Κορινθίας.
Τα τζιτζίκια του κοιμητηρίου.
Τα τζιτζίκια του μπαλκονιού μου.

13 Μαΐου 2016, 11:07

Πέντε εβδομάδες, σκόρπισαν σ' άλλες πρωτεύουσες. Όταν ξανάσμιξαν, αντάλλαξαν λευκά σημειωματάρια.

1 Φεβρουαρίου 2016, 21:23

Λέει: "Ας κλείσουμε τα φώτα, ν' ακούσουμε το δεύτερο κουπλέ".

11 Ιανουαρίου 2016, 15:15

Αυτοί έχουν πια άλλη Χημεία.

13 Δεκεμβρίου 2015, 13:29

Τον φούντωσαν τα κούμαρα στο ποίημα. Από του πατρικού σπιτιού τον κήπο -απ' όπου λείπει πια η μητέρα- του έφερε δύο κατάφορτα κλαδάκια: κίτρινα, πορτοκαλιά, τα κόκκινα τσιμπολογημένα απ' τα πουλιά. Και τα σκούρα φύλλα όλο πιτσίλες σαν αίμα από τα ραμφίσματά τους. Γέρνουν τώρα μες στην πράσινη γυάλινη κανάτα από την Δαμασκό.

14 Δεκεμβρίου 2015, 14:06

Είμαστε πολύ τυχεροί, του λέει.
Τι εννοείς;
Γενικά, του λέει.

22 Σεπτεμβρίου 2015, 13:34

Ο ουρανός προσπαθεί.

19 Οκτωβρίου 2013, 16:07

Λέει: "Τόσα μάτια, τι τα κάνει το χώμα".

1 Ιουνίου 2013, 15:50

Χωρίς το κρινολίνο, και χωρίς το ξίφος σου πρόσελθε.

23 Μαΐου 2013, 14:46

Μπήκαμε κι οι δυο στο ασανσέρ, αλλά κανείς δεν πάτησε το "Iσόγειο".

16 Μαΐου 2013, 23:25

Νομίζω πως πρέπει να πάμε να ζήσουμε στο βουνό. Να μου περάσει κι εμένα το στομάχι μου, κι εσένα το μέτωπό σου.

15 Μαΐου 2013, 14:01

Με το που άρχισε ν' ακούγεται ο Θρήνος της Νύμφης, ένα χελιδονάκι όρμησε απ' τ' ανοιχτό παράθυρο μες στο δωμάτιο. Χτυπήθηκε κάμποσο στα τζάμια μέχρι να καταφέρει να ξαναβγεί. Την τρίτη φορά, κουρνιασμένο μπρος από κλειστό φύλλο, με κοίταζε με τα ολόμαυρα ματάκια του: χρειάστηκε να το βοηθήσω. Ο Θρήνος τέλειωσε, κι αυτό δεν ξαναμπήκε. Την ιστορία την διηγούμαι όπως συνέβη.